vrijdag 15 december 2017

Phida Wolff -- Laatste wil

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

lunatic news
in memoriam
over dit gedicht
boeken








• Ter gelegenheid van de voetbalderby Sparta-Feyenoord. Phida Wolff was een in Feyenoord-kringen beroemde administrateur en chroniqueur van de club. En soms dichter.



Laatste wil
Honi soit qui mal y pense

Het liep af met opa Bakker,
wat je in zijn ogen las,
zodat ’t voorland van de stakker
weldra het Hiernamaals was.
Kreunend lag hij op zijn sponde,
op de eens zo sterke beer
keken in die laatste stonde
bijkans tachtig jaren neer.

Opa lag naar lucht te hijgen
en een vriend, die bij hem zat,
kon niet anders doen dan zwijgen
wijl hij zo’n compassie had
met het vreselijke lijden
van zijn oude, doch vroeg toen
of hij voor de haast verscheiden
makker soms nog iets kon doen.

Ja, zei opa, hees van fluister,
steeds was ‘k lid van Feyenoord,
en hij mompelde in ’t duister:
Da’s een kluppie, op m’n woord,
maar ik zou zo gaarne willen
dat ik vóór mijn eind begon,
en zijn hand begon te trillen…
lid van Sparta worden kon.

Lid van Sparta, vroeg de ander,
jaren zelf als Spartapiet,
hoe boks ik dát voor mekander,
opa, vast, dat lukt me niet.
Doe je best en doe het spoedig,
gromde opa, liefst meteen.
Goed dan, zei de vrind manmoedig,
nu, dan ga ik maar meteen…

Toen hij opa wou verlaten
om zijn vrindenplicht te doen
vroeg hij, min of meer gelaten:
waarom moe’k dat voor je doen?
Och, zei opa onverstoorder
dan je ooit nog denken kan,
liever dan een Feyenoorder
zie ‘k een dooie Spartaman…


Phida Wolff (1906-1998)






• Spartapietste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

woensdag 13 december 2017

Anneke Brassinga -- Schrenslompen

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

kb
wikipedia
dbnl
leestafel
poetry


• portret: chris van houts





Schrenslompen

Schrenslompen, dat doe je
in een schuurtje als het koud is.
Schrijlingse geiligheid, slompen
is sowieso al hartverwarmend
maar schrens, dat is schrijnend,
beverig, heartrending. Schr, schr,
een schrobzaagje. Met jouw armpje
tussen mijn benen, in de kou
hou ik het meest van jou. Slompen?
Een niet bestaand woord
is het beste woord voor intieme
en ultieme bezigheden binnenshuis.
Wanneer het hart er werkelijk bij breekt
is er sprake van schrenslompen.
Over de grens, over de schreef,
afdwalend van taal naar emotie,
het onzegbare.
Ik mag ze wel, de woorden met ens.
‘O ja? Mens?’ Dat is wat al te bloot.
Trens, flens, een naar buiten krullend
randje aan mijn olieleiding, daar waar
die de wartel ingaat en beide zich verenigen,
een plens olie doorlaten. Die verderop
de knelkoppeling passeert. Zo zijn ook wij
mensen een samenstel van flensen
en vooral knelkoppelingen, en uiteindelijk
een pot vuur die blauwe ogen biedt
maar niet zo heel veel warmte.
Pas bij het schrenslompen wordt de gloed
verzaligend, wensvervullend.
Wie weet is wens wel het mooiste woord.
Op zich kort, maar in gedachten
oneindig groot. Neen, ik weet wel
dat schrenslompen geen werkwoord is.
Het zijn lompen die worden of zijn
geschrensd, in kleine flarden gescheurd
ter bereiding van hoogwaardig papier,
om wensen op neer te schrijven,
al dan niet schrijnende gedachten,
voortschrijdend van links naar rechts.
Maar wat zijn lompen? Net zoiets
als wensen, op zich onbruikbaar,
maar oneindig veel mogelijkheden
van verleden en toekomst behelzend.
In de allesbehelzende Elzeprop
slaap ik in lompen, schrijf ik
op lompen, verduister ik 's avonds
de raampjes met lompenzakken.
Een prop is ook een soort lomp,
als het woord een enkelvoud bezat,
niet alleen als prop lomphoudend
geschrenslompt papier, maar ook
als onbepaaldheid, grenzeloze
identiteit. ‘Mooi’ heeft te maken
met het grenzeloze, of met dat
wat grenzen laat zien en daarmee
overschrijdbaar maakt. Mooi is meer
dan er alleen maar is, is diepte,
verwijzing naar verder. Niet dan?
Zo is Rembrandts Saul en David
in het Mauritshuis mooi niet alleen
omdat het ontroerend is
een koning te zien huilen om muziek
van een volkse harpspeler, het is ook mooi
omdat de compositie van het doek
uit lijnen bestaat die allemaal
schuin en evenwijdig lopen, als harpsnaren.
Alleen de belangrijkste snaar,
die de snaar in ons gemoed beroert
is niet afgebeeld: die van het hoofd
van de luisterende vorst naar het hoofd
van de muzikant. Dat is het meer
dat mooi is: er zijn lijnen als harpsnaren
gespannen, sommige onzichtbaar
en de rest is duisternis. De vorst
(in weelderige lompen gehuld) overschrijdt
de grens van het doek doordat hij ons aan-
kijkt, nietsziend, met zijn schreiend oog,
bol en verdwaasd. Als men daarvan niet
aan het schrenslompen slaat...
Vertwijfeld met de armen slaand verdrinkend
in een vloed, een vlammenzee
van verdwazende maar niet echt
beangstigende emoties. Daarbij worden
aan flarden gescheurd
de alledaagse driften, ze worden
tot gloeiende lompen in donkere nevel.
Rembrandt brandt in mijn herinnering:
ver over de grens, in de slompen
van de blauwogige vuurpot, ver, ver
voorbij elke knelkoppeling.
Schreiend staat men vaak
op de grens van angst en vrijheid.
Als een mens in lompen
die niet in de afgrond wil vallen
maar ook niet wil stikken
in een veilig hol. De nacht
is het embleem daarvan - grenzeloos
maar ondoordringbaar als een muur.
Daarom is schrenslompen 's nachts
dubbel genot. Een grote reis, eenzaam
maar niet alleen. Sloop uw grenzen!
Slomp uw schrenzen! Schrijlings
zult u reizen naar 's herrijzenden dags
zengende, zingende zon. Zondeloos
verzinnelijkt het eens zo kille innerlijk.


Anneke Brassinga (1948)
uit: Landgoed (1989)






• Schrenslomperste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Nachoem M. Wijnberg -- Ochtend & Mijn vader gaat naar Amerika

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

wikipedia
dbnl
npe
kb
leest voor







• Nachoem Wijnberg krijgt de P.C. Hooftprijs 2018.



Ochtend

Schreeuwen
en om je heen slaan
waar nog niemand is.

Mist boven water,
zoals wat eerder herkent dan beslist.

De geur van de haren
van wie ver weg in de mist staat.

Is het ochtend of avond?

Voordat ze haar haren wast
borstelt ze die een halfuur.

Je hebt je gehaast
en het is nog niet helemaal licht.

Je ziet en
herinnert je
de mist van vorig jaar
omdat je nog steeds hier bent.

uit: Voor jou, van jou (2017)

*


Mijn vader gaat naar Amerika

Mijn vader gaat naar Amerika, mijn moeder wordt niet oud. dat kan
ook moeilijk anders met het werk dat zij doet.
Zij maakt schoon in de huizen van anderen en aan het einde van de
dag krijgt zij een bord soep om mee naar huis te nemen.
Op school hoef ik niets op te schrijven, één keer horen en ik weet
het voor altijd.
Als ik toch iets opschrijf is het een gedicht, ik kom het huis binnen
en kan mijn moeder niet vinden.
Dat is wat maakt dat ik het koud heb, alsof ik haar zie staan en een
stap naar haar toe zet.
Mijn vader gaat niet naar Amerika, maar laat niet meer van zich
horen.
Ongerust dat een gedicht nog niet af is? Een gedicht kan ik schrijven
wanneer ik wil.


Nachoem Wijnberg (1961)
uit: het leven van (2008)






• Amerikanietste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

maandag 11 december 2017

Benno Barnard -- Hé hond

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

wikipedia
dbnl
leestafel
schrijversinfo
Huub Beurskens over dit gedicht







Hé hond

Op een dag in de Gouden Eeuw tekent Gerbrand
van den Eeckhout (geb. 1621) met penseel
en bruine inkt zijn jonge hond uit de losse pols,

waaraan een vaste hand. De man glimlacht even
om de bastaard, half labrador, half asvat. De kop zinkt
op de voorpoten: nog voor de stroeve kurk

uit het glazen potje komt, ligt hij al in zijn roerloze
pose van ingehouden goudbruine hondachtigheid.
Hé hond, hoe heet je? Je bent weliswaar

al een paar honderd hondengeneraties dood,
maar we kunnen toch praten? Spits nu alsjeblieft je oren.
Weet je wat ik benijd? Dat volkomen oprollen

op deze plek en dit moment, die eigen eenheid
van tijd, plaats en handeling. En dat eeuwige optimisme
(‘We gaan wandelen, hè?’). Wijlen mijn vader zei vaak

dat hij jaloers was op je staart – naar het schijnt
hebben we de onze ingeruild voor ons geheugen,
een wankele methode om in evenwicht te blijven.

Kom, we maken een ommetje langs de gracht. Gerbrand
knijpt net de meid in haar kont. Jij bent klaar.
Ik zie dat je me hoort: je rechterwenkbrauw trilde even.


Benno Barnard (1954)
uit: Het trouwservies (2017)






































• Het hondelijkste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

zaterdag 9 december 2017

Jan Arends -- vijf nagelaten gedichten

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

wikipedia
dbnl
poëzieroute leeuwarden
wat gedichten








Als
ik niets te doen heb
zit ik buiten
in de zon
en poets mijn trompet.

Ik ga liever
het huis niet binnen.

Schreeuwen
met een vrouw
is niet goed.

Het maakt je vies
en ongewassen van schaamte.

Nu
ik toch oud ben
kan ik schaamhaar
beter buiten
mijn leven laten.

Ik poets
mijn trompet
en blaas erop
en dat is goed
voor mij.


*


Wie
brood
uit de goot
haalt
buigt
voor zijn eten.


*


Er denkt
in mij
wat niet van mij is.

Als ik denk
denk ik behoedzaam
met het andere mee.

Het zijn mensen
die in mij denken.

Wat ik
van verstand vind.

Het is
wat ik van het leven
begrepen heb
dat in mij denkt.


*


Het
donkert
duisternis.

Daar
kunnen wij
niets
aan doen.

Het
zal
duisternis
sneeuwen
als nooit
tevoren.

Toch
kunnen wij
er niets
aan doen.


*


Ik
kan er niets
aan doen
maar
ik
zie alleen maar
een grote
grauwe troep
naar
het einde
vluchten.


Jan Arends (1925-1974)
uit: Nagelaten gedichten (1986)




• Het trompetterikste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Anna Blaman -- Regen

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

wikipedia
website
dbnl
letterkundig museum
paar gedichten







Regen

Het lied is tot een dreun versleten
Ik stop mijn oren dicht en schrei
Jij regen, van een droom bezeten
en zonder kentering of tij -
eerst dacht ik dat wij samen zongen
een hymne tussen God en grond
dat ons bijeenbehoren was voldongen
omdat ook ik daar tussen stond

Je grote lied, je grijze ogen
verwijlen smachtend voor mijn ruit
Het is het zinloos mededogen
van een vampyr voor zijn buit
Het hoofd omlaag de hemel uitgesprongen
tussen de flatten door, een luchtmeermin,
zal jij me, naar het venster heengedrongen,
hymnisch verleiden de gore straatgoot in


Anna Blaman (1905-1960)
uit: Anna Blaman over zichzelf en anderen (1968)




• Het luchtmeerminste stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Anna Blaman -- Flirtation

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

wikipedia
website
dbnl
letterkundig museum
paar gedichten







Flirtation

De ganse stad zwicht in mijn vuist
en om de hemel niet te schenden
moet ik mij fluist'rend tot u wenden
in woorden honderdvoud gekuist

Wij zweven in de kleurenwand
van berstensmooi zeepbelgedroom
Ik manoeuvreer - en gij laat loom
alle verantwoording aan kant

Wanneer wij op een klip vergaan
zal ik u trouweloos verlaten
Ik kan uw liefde niet bestaan

en derailleer in eigen baan
zodra daar weerkeren de straten,
mijn pauperhart, mijn schoenzoolgaten


Anna Blaman (1905-1960)
uit: Anna Blaman over zichzelf en anderen (1968)




• Het snorren-en-sabels-stripblad van Nederland: Zone 5300

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster