Hendrik van Teylingen -- Antoine

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• schrijversinfo
• wat gedichten
• wikipedia
• dbnl
• in memoriam

Antoine

In deze winternacht
is de gracht belegd
met een kruimige vacht
van bierschuim en licht.

Geëerde Stoffeerder,
zend thans uw borduurders.
Stuur uwe woerden
en eenden in horden.

Roep op uit de wakken.
Laat ze haast maken.
Dat al wat kan kwaken
guirlanden trappele

rondom de bijt
waarin Antoine, door de hik
van de wal gewipt,
allengs berijpt.


Hendrik van Teylingen (1938-1998)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Kira Wuck -- We nemen ons voor te vertrekken

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• website
• youtube
• podium
• npe

We nemen ons voor te vertrekken

1

Soms lijkt het alsof ik wind mee heb
de doden mij vooruit helpen
ik staar naar mensen die dichtbij staan
alsof ze na het knipperen
van mijn ogen verdwenen kunnen zijn

ik wil dat er dingen aan mij blijven kleven


2

Is geluk verdwijnen of juist gevonden worden
ik heb geen antwoorden roep ik
zand begint zich te verplaatsen als een oude kameel

nog nooit heeft een mens de zee doen keren


3

Ik heb iets nodig wat me lichter maakt
vanaf boven gezien lijkt alles altijd omhoog te willen
de massa wordt een zwaar ademend dier

we nemen ons voor te vertrekken
maar haken steeds om de beurt af


Kira Wuck (1978)
uit: De zee heeft honger (2018)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Ed Leeflang -- Stand & Stilleven

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• wikipedia
• dbnl
• wat gedichten
• in memoriam

Stand

Op de brug achteromkijkend in de bus
zie ik hoe het stadje verdwijnt,
een toreneindspel met ongelijke lopers.

Iemand zit daar, denkt en doet geen zet
en laat de stukken jaren staan.

Denken en tijdnood zijn even heilig.
Men komt intussen nergens aan.
Dat is een wet.


*


Stilleven

In een zwijgzame zondagmorgen ligt
op tafel het stilleven, een archipel van
dingen waaraan ik hecht, een werelddeel.
een samenraapsel, maaksel van makers, die
niet meer kunnen worden voortgetroost,
toegesproken of gestreeld.
Hartvormige koperen onderzetter, goedig bol
glas, een bord voor knoflook en tamme
kastanjes; twee spitse appelmesjes liggen ook.
Het buikig boekje dat ik weer een week niet las.
De bloemenkan is leeg en heeft iets
kookgraags als een aarden pot. En dan
het drietal vroege krokussen - niet uit -,
waaraan nog voortgewerkt wordt door
een erg verlegen maar een vastbesloten god,
tegen de botte doodsdrift in, waarin wat
stil wil leven twijfelt tot het rot.


Ed Leeflang (1929-2008)
uit: De hazen en andere gedichten (1979)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Ingo de Moor -- Tuinkamer

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• liverse
• recensie

Tuinkamer

Deze kamer is een wilde tuin
Met rijp fruit, late vlinders
In je buik, en een lege schommel
Die lusteloos zich verhangt
Aan het onmogelijke moment
Van jouw uitgestelde bezoek.
Uitzichtloos het raam dat
Staart op uitgebloeide bloesem
En de verloren voetstappen
Die schuifelen in de schaduw
Van diepgeworteld verlangen.
Het behang met eenzame motieven
Hangt nu aan flarden verdriet.
En wie zich waagt over de drempel
Van dit vertrouwde droomgebied,
Stelt zich de vraag: hoe, hoe
Zal de dag aflopen? Hier,
In deze tuinkamer van het hart.


Ingo de Moor
uit: Het gerucht van de stilte (2017)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Jacqueline van der Waals -- Sonnet

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• wikipedia
• dbnl
• werken
• bwn
• schrijversinfo







• Uit een korte sonnettencyclus waarin Van der Waals zich tot God richt.

Het zou een blijde tijding zijn, indien
God heden tot mij sprak: ‘De dag is om,
Waarop gij werken mocht, nù laat mij zien
Het werk uws levens.’ Dan sprak ik: ‘Ik kom

Met leege handen, meester, ik verdien
Uw ongenoegen en uw straf. want dom
En slecht heb ik gearbeid.’ Dan misschien
Sprak God: ‘Ofschoon met leege handen, kom!’

'k Erken het zonder bitterheid, hoezeer
Ik heb gefaald. Ik, die mijzelve ken,
Hoe weinig ik mijn taak gewassen ben,
Ik ben niet trotsch en niet eerzuchtig meer,
Maar 't werkelooze wachten valt mij zwaar.
O, dat mijn arbeidsdag verloopen waar!


Jacqueline van der Waals (1868-1922)
uit: Verzen (1900)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Petronella Moens -- Aan den slaap

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• dbnl
• wikipedia
• stichting
• literatuurgeschiedenis








• Petronella Moens (1762-1843) was een blinde, productieve en in haar tijd zeer gewaardeerde dichter en schrijver.

Aan den slaap

Slaap! daauw der menschlijke natuur,
Die 's levens krachten doet herbloeijen,
Gij sluit in 't middernacht'lijk uur
Elk zintuig in fluweelen boeijen.
Vaak schuwt gij 't vorst'lijk ledikant
Maar zweeft, aan de onschuld naauw verwant,
Om 't bed van stroo, op donzen wieken.
Veroordeeld, maar geen kwaad bewust
Wacht Filo in uw' arm gerust
Schavot en zwaard bij 't morgenkrieken.

't Aan moeders boezem dart'lend wicht
Sluit gij in 't eind zoo kalm, zoo zachtjes
De vriend'lijk vleijende oogjes digt
En 't mondje tuigt door eng'lenlachjes
Wat ook het zieltje dan geniet,
Daar 't hemelsche gespelen ziet,
Als Cherubijntjes 't wiegje omringen.
Gij ademt groeikracht, ja gij doet,
o Kalme slaap! den levensgloed
Door hartje en teed're leedjes dringen.

Bij 't krankbed, waar geen kunst meer baat,
Waar liefde en vriendschap magt'loos weenen,
Waar hoop zelfs 't biddend hart verlaat,
Daar kunt ge, o slaap, nog troost verleenen.
Daalt ge op de dierbre kranke neêr,
Vaak geeft ge ons dan de liev'ling weêr,
Gehoorzaamt gij des Eeuw'gen wenken.
o Dat ge, in spijt van graf en dood,
Mijne Emma 't lagchend morgenrood
Der blijde welvaart weêr mogt schenken!

Julij, 1841


Petronella Moens (1762-1843)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Menno Wigman -- Afscheid van mijn lichaam & Billboards

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

• wikipedia
• dbnl
• kb
• npe
• leestafel
• avondlog







• Menno Wigman is gister overleden.

Afscheid van mijn lichaam

Waarom, mijn lichaam, was je mij zo weinig waard?
Waarom bleef ik zo koppig tronen in mijn hoofd
en woonde ik mezelf zo hevig uit?

O ja, ik hield van wijn, van zwaar doorrookte feesten,
lucide katers en oneindig gulle lakens.
Zo leefde ik verlicht mijn tijd aan stukken.

Nu lig ik op een zaal, mijn hart, die logge spier,
verlaat me, laf als een gedicht laat het me staan
en voor het eind van deze avond zakt de dood
mijn longen in.

De zon was mij nooit opgevallen als hij niet
steeds onderging. Geen lucht, geen flonkering, geen hoop.
Waarom, mijn lichaam, heb ik nooit in je geloofd?

uit: Slordig met geluk (2016)



Billboards

De domme avond, doordeweeks, doorweekt
en dierlijk als een potloodventer.
De grijze jongens in de avondbus.
Iets verderop een moeder met een snor.
En elke halte weer twee levensgrote,
neonrode vrouwenlippen die vertellen
wat er aan het leven schort.

Het einde van de regenboog! Ambrosia,
verlicht en wel, wijst ons de weg.
En wij, met onze rimpels, leugentjes,
gebreken en oneffenheden, stuk
voor stuk tot onze nek vol eigen bloed,
gebeten op geluk en overvloed,
wij rijden door de domme avond,

dromen muren om ons heen, dag in,
dag uit, en komen thuis, speuren
zenders af en gaan naar bed. Het mysterie
van het laatste onrecht! Algehele
roofzucht! Perfectie! Paringsdrift!
Nu kan, nu zal, nu moet het komen.
Ambrosia wees ons de weg.


Menno Wigman (1966)
uit: 's Zomers stinken alle steden (1997)

• Leest allemaal de Onze Taal. Of Zone 5300.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster