J.A. Dèr Mouw -- Zomer (1)

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =


* wikipedia
* historici.nl
* dbnl
* gedichten








Zomer (1)

't Aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid:
Zweetstralen, sijp'len stinkende rivieren,
Waarlangs vuil-groenig roos en schimmel tieren;
Gebergten schurft steken er boven uit;

Mensch-luizen, in hun nesten meest op buit
Rondkrauw'lend, zie 'k land'lijke blijdschap vieren,
Verpletterd soms, als 't trekken van wat spieren
De rotsen storten doet, schurftkluit na kluit.

De hemel lijkt een broeierige pet,
Aan gele knoop, die doorschijnt, in vervoering
Om 't mooie weer jolig scheef opgezet;

En smullend van de zweetdamp, loom en vet
En week en wit hangen in stille ontroering
De wolkenteken aan de blauwe voering.


J.A. Dèr Mouw (1863-1919)


Zomer 1, 2 en 3




= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

J.W.F. Werumeus Buning -- Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* historici.nl
* dbnl
* Zo tedere schade (voorgelezen)





Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen,
En van de woorden en van de gebaren
En van de droevigheden en van al het staren
Om dit dat alles was en is vervlogen.

Wat meer dan rozen in den storm gebogen
En bladerloos geschud boven de eigen blaren,
En oude tederheden, die geteisterd waren
Met droefenis en die geen troost vermogen.

En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen:
De kering van het licht, de eb en vloed
Van oeverloze wateren en een dagen,
Een kim. een eiland door één ster behoed:
Stilte, en als de ziel haar verren tocht mag wagen
Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.


J.W.F. Werumeus Buning (1891-1958)





= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Lammert Voos -- Menskenvreters / Man-eter

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* voos fruit - weblog
* leest voor - youtube
* recensie






Menskenvreters

Ome Kobus knuppelde bie Koakhörn op t wad
zien leste zeehond dood, waste zien handen
ien t zolde wotter en van opbrengst ging e noar
kroug achter diek en drukte wat heldere jonkjes
achterover.

Aan toog haar e t hoogste woord en hai draaide
punten van zien snor omhoog en zette pet schaif
op ain oor en nog vol van homzulf en zien joagerstalent
stapte hai op bakfiets om noar hoes ien Paiderboeren
te goan.

Hai kwam noeit aan en zien bakfiets lag ien sloot.

gainain het ome Kobus nog zain
en vertel nou nait dat zeehonden
nait gevoarlek binnen


uit: Mien zinloze aanwezeghaid (2012)



Man-eter

Ome Nico knuppelde bij Kaakhorn op het wad
zijn laatste zeehond dood, waste zijn handen
in het zoute water en van de opbrengst ging hij
naar de kroeg achter de dijk en drukte wat heldere
jonge borrels achterover.

Aan de toog had hij het hoogste woord en hij draaide
de punten van zijn snor omhoog, zette de pet scheef
op één oor en nog vol van zichzelf en zijn jagerstalent
stapte hij op de bakfiets om door de polder naar huis te gaan.

Hij kwam nooit aan en zijn bakfiets lag in de sloot.

Sinds negentienzestig heeft niemand
Ome Nico nog gezien en zeg nou niet dat
zeehonden niet gevaarlijk zijn voor mensen.


uit: Grensman (2010)

Lammert Voos (1962)






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Eddy van Vliet -- Huwelijk

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =





* dbnl
* wikipedia
* wat gedichten





Huwelijk

Helder verlichte vlekken. Geheel gevuld ermee.
Zo leek de straat. Toen achter de bocht
de drie taxi's kwamen. Oplichtend in de regen.

De bruid op de achterbank. De vader wegsluipend
in de krant. Het woord waarmee de conversatie
begon: de oorlog in Vietnam.

De ringen waren van goud. In Frankrijk
zijn ze verdwenen. Eén in zee, één
aan een vreemde hand.

Reeds voor het feest begon,
had de fotograaf zich in de drank vergeten.
Op het netvlies zijn allen onsterfelijk gebleven.


Eddy van Vliet (1942-2002)







= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://lists.freeteam.nl/mailman/listinfo/coster-l

Eddy van Vliet -- Verliefd

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =





* dbnl
* wikipedia
* wat gedichten







Verliefd

Zo gaat het, zo ging het, en zo zal het altijd gaan.
Afspreken in cafés op de sluitingsdag.
Aan de verkeerde zijde van bruggen staan.
Tussen duim en wijsvinger, als brandende as,
het fout begrepen telefoonnummer.
Parken te nat, hotels te vol. Parijs te ver.
Liefde als een veelvoud van vergissingen.

Onbeholpen woorden als zoëven op zak en
zoveel zin om, los van de wetten
van goede smaak en intellect, te schrijven
dat van de stad waar je elkaar voor het eerst zag,
een plattegrond bestaat, waarop een kus,
die het nauwelijks was, geregistreerd werd.


Eddy van Vliet (1942-2002)








= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://lists.freeteam.nl/mailman/listinfo/coster-l

Lucas Pater -- Bittere spijt

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* dbnl
* Nagelaaten Poëzy
* Poëzy
* Bilderdijk bij de dood van Pater






Bittere spijt

‘In een vermaard Paleis, de roem der Stadgenooten,
Daar Rykdom, wys bezorgd, haar' schat verbergt voor 't licht,
Daar Themis op haar' stoel voor goud noch bede zwicht,
En dierbre wetten geeft, die 't heil des Volks vergrooten;
Daar de eedle Trouwgodin haar choordeur heeft ontsloten,
Voor harten, diep gewond door 't kleine Minnewicht;
In 't achtbaar praalgebouw, dat Welvaart heeft gesticht,
Toen Dwinglandy door Deugd wierd van 't gezag verstooten;

Daar de Ontrouw word gestraft, de Onnozelheid verschoond;
Daar 't hoog en ruim gewelf een' open hemel toont;
Daar Bouw- en Beitelkunst elks oogen kan bekooren;
Daar 't marmer echoos vormt, op 's Volks herhaald gedruis;
In 't agtste Wonderstuk, in 't Amsterdamsch Stadhuis
Heb ik (ô bittre spijt!) myn' Neusdoek laatst verloren.’


Lucas Pater (1707-1781)





Mocht men geloof slaan aan de opgewonden taal zijner zestien lijkzangers, dan leed de Nederlandsche zangberg door zijn dood een onherstelbaar verlies. In hem stierf de ‘kunstheld,’ de ‘Kunst- vorst,’ ‘Die kundigen vergastte op keur van poëzy;’ ‘de Apollo onzer eeuw,’ de ‘wakkere Aristarch,’ en ‘de eer van Febus voedsterlingen.’ - W.J.A. Jonckbloet







= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://lists.freeteam.nl/mailman/listinfo/coster-l

Ronelda S. Kamfer -- oom Vis Visser met sy onthou en vasthou

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* podium
* Santenkraam
* youtube
* poetry





oom Vis Visser met sy onthou en vashou

ek kan onthou van vashou
vashou aan die dag die lig
die mooi ek kan onthou hoe
my ma haar breekgoed moes
breek omdat daar net nie plek
was daarvoor nie ek onthou
hoe Oupa in die agterjaart
inmekaargesak en gesnik
het soos ’n kind
ek onthou my hond ek onthou
die oggend die wit-en-blou bakkie
die pers geel en rooi skynsels
op die seepborrels
toe ek die waskom uitgooi
al wat ek nie onthou
nie is of enigeiemand tot siens gesê
het nie nee niemand het ge-so long nie



ome Vis Visser met zijn onthouden en vasthouden

ik herinner me het vasthouden
vasthouden aan de dag het licht
al het mooie ik kan me herinneren hoe
mijn moeder haar servies moest
breken omdat er geen plek
voor was ik herinner me
hoe opa in de achtertuin
in elkaar zakte en snikte
als en kind
ik herinner me mijn hond ik herinner me
de ochtend de blauw-witte bestelwagen
de paarse gele en rode glans
op de zeepbellen
toen ik het waswater weggoot
het enige wat ik me niet herinner
is of iemand tot ziens heeft gezegd
nee niemand zei so long


Ronelda S. Kamfer
uit: Santenkraam (2012)
vertaling: Alfred Schaffer






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster