Tjitske Jansen -- Er was een schilderij van Van Gogh

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* leestafel
* kb
* youtube








Er was een schilderij van Van Gogh waar de Engelse jongen en ik voor
stonden. Twee vrouwen in het veen. De jongen zei dat je kon zien dat de
vrouwen op het punt stonden het werk neer te leggen. Nog even en dan
gingen ze naar binnen.

Er was Van Gogh die in de weken voordat zijn vriend Gauguin bij hem
kwam wonen in Zuid-Frankrijk, zonnebloemen schilderde. Hij wilde dat
het huis vol zonnebloemen hing wanneer zijn vriend er binnenkwam.

Er was Van Gogh die toen zijn vriend een paar weken later vertrokken was,
berceuses schilderde. Wiegsters. Wel vijf.

Er was iemand tegen wie ik zei dat ik verliefd was op hoe de haren vielen
in zijn hals en die mij vertelde dat daar in het Arabisch een woord voor is:
salawief.

Er was iemand met ogen in de kleur van chocolade. Puur.


Tjitske Jansen (1971)
uit: Koerikoeloem (2007)






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Herman Heijermans -- Café Riche

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* dbnl
* werken
* bio
* bwsa








Café Riche

Lodder, klodder, klodderkop, met dompig grijze ogen,
lodder, klodder, klodderwang; lodderneus, kloddersnor,
loddermond, lodder, klodder klodder.
      Jónge heren, met priemel snor en pruime mondje; ze
wrijven in hun handjes en hebben ’t haar rechtop gekamd.
Hun das is van ’n mooie kleur en ze eten broodje met een vleesje.
      Juffrouw met een stapelhoed van blauw en bruine kleuren,
kauwt eten in haar droge mond en duwt het heen en weer.
Ze kijkt naar buiten en is met papa, die ook kauwt, maar
met ’n biertje.
      Kopje, lopje, koffiekopje; heertje van rechtop; heertje
met een winterjas, winterjas van duffel, heertje kopje koffiekop,
heertje met een zuchtje; heertje heertje heen en weer, heertje
hier en ginder, heertje van een ‘stalen’ snuit, van een smeerglad
snuitje; koffieheertje, koffiesnuitje, winterjasje, tafelpoot.
      Dames handschoen, bruin glaceë; mannenbil op rieten stoel.
Kelner met een knapenjasje. Blikken schaaltjes doppe erwtjes,
kalfsgehakt en mosterdpotje.
      Kroegcafé, de propriétair en onze lieve heer; de paasdagen,
wandelende militairen, vakantiejongens en ’n natte straat.


Herman Heijermans (1864-1924)






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

K. Schippers -- Egbert Warries en zoon

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* dbnl
* radiointerview
* querido









Egbert Warries en zoon

Als ik meer dan verzadigd ben van muziek en zelfs woorden
mij tegenstaan, als de zoetste menselijke stem mijn oor
slechts zeer doet en mijn hart kwelt, ga ik in een donker
hoekje zitten, neem de kleine Boekie op mijn knieën en wij
fluisteren elkaar in het oor. Ziehier in het kort ons gesprek.
Hij zegt: ‘Sjoete keine bada’ en ik antwoord zeg het nog eens.
Dan zegt hij weer: ‘Sjoete keine bada’. Honderd maal wel.


K. Schippers (1936)
uit: Een leeuwerik boven een weiland (1980)






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Ton van 't Hof -- Het spijt me

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* weblog
* bio'tje
* uitgeverij stanza









Het spijt me

dat ik er morgenavond niet bij kan zijn. Dat ik dacht dat de
Nacht van de Poëzie een consumptief onderonsje is. En poëzie
iets anders dan een emotioneel feestje met een duidelijke
verhaallijn. Hoi oprechte en authentieke personen, vergeef me.
Dit warhoofd. Dat ooit toegankelijkheid door elkaar haalde met
vlees en bloed, en ritme en rijm met fragmentatie, collage,
serialiteit, dwangmatigheid en ordinair jatten. En natuurlijk is
poëzie geen methode om onderzoek te doen naar cultuur en
maatschappij of een instrument om politiek mee te bedrijven. In
gedichten spreekt het hart. En niets anders dan het hart.
Rikketik. R-ikke-tik.


Ton van ’t Hof ()
uit: Mijn poëzie (2014)






= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Frans Erens -- Amstelveld

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* dbnl
* bio







Amstelveld
Met plassen ligt het Amstelveld; ’t schijnt dat je er door
henen kijkt, door den grond, als door een versleten
stuk tapijt. De plassen spiegelen ’t gouden licht der
stijgende zon, stijgend achter de huizenrij van de
Prinsengracht.

Zie daar gaat een lange meid. Haar schaduw dooft de
plassen in het gaan. Zij loopt vóór: de schaduw volgt:
dat weet ze niet.
          Voor de scholen is het nu de tijd, daar komt het
meisje met den fermen stap. Onder den japon van wit
katoen werpt zij zware beenen ruw vooruit. Haar
blinkend haar in vollen zwaai hangt op den rug in
bruine pracht, in vuurgeglim, in vlamgekrul en zijig
zacht, terwijl de borst opspringt in den kloeken stap.
Zij gaat naar school. De boeken houdt ze in de hand.
’t Is nu nog een reine meid. Haar wangen rood en wit
zijn vol van jeugd en de groote oogen schitteren hel als
de plassen van het Amstelveld.

Daar gaat de oude boodschaplooper van een oude
firma van de Keizersgracht. Den eenen arm is hij
kwijt; hij draagt een pakje met den anderen; waardoor
de eene schouder hooger is dan de andere, langzaam
zoo geworden. Hij loopt altijd denzelfden weg: misschien
trapt hij elken dag op hetzelfde uur op dezelfde grijze
steenen van het Amstelveld.
          De koster van de houten kerk zit voor de glazen
maar wel verborgen achter de blauwe horretjes. Vroeg
is hij altijd bij de hand.
         Met plassen glimt het Amstelveld.


Frans Erens (1857-1935)
uit: Dansen en rhytmen (1893)




Amstelveld (foto G.H. Breitner)

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

Pieter Boddaert jr. -- Op een zeker mutsenmaakstertje

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* wikipedia
* dbnl











Op een zeker mutsenmaakstertje
A***** te U.....t

Ik zag een meisje mutsjes maken:
        Zij hield, op haren malschen schoot,
        Een' mutsenbol, zoo zwaar als lood,
Mismaakt van mond en neus en kaken,
        Een kunstelooze beeldtenis,
         Gelijk dat goedje doorgaans is.
Zij kneep en plooide dus haar mutsje,
         En, onder 't plooijen, schonk ze mij
         Een vriendlijk lonkje van ter zij,
Dat straks gevolgd werd van een kusje;
         Ik lach met haar, ik zoen, ik sol,
En, zoo toevallig, onder 't mallen,
Doe ik haar van haar stoeltje vallen,
         En zet haar mutsje op mijn' bol.


Pieter Boddaert jr. (1766-1805)




= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster

A. Marja -- Op mijzelf & Nieuwbouw

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

* artistiek bureau
* over
* wikipedia
* dbnl
* npe





Op mijzelf

Een hoopvol leven gaat hier schuil
onder een handvol kwijnend gras,
wat eenmaal Mooij & Marja was
verstopte men in deze kuil.
Maar wees in godsnaam niet bedroefd,
bedenk: mijn kromme tenen wijzen
de streek aan waar, na 't rustloos reizen,
de ziel of hoe dat heet vertoeft.
Wie zo verstrooid werd in 't heelal
heeft schijt aan heel dit tranendal!

uit: Maar ja, Marja… (1943)



Nieuwbouw

Steen en stoffigheid. Betonnen blokken
worden woning. Kooi verrijst op kooi.
In de volte waar wij zullen hokken
loert de leegte nu al op haar prooi.

Krantenschrijvers fronsen. De neurosen
druipen straks als vocht de muren af.
Kroon der schepping, wilt gij hier verpozen
Op uw speurtocht tussen wieg en graf?

Sociologen, kom maar wijsheid winnen.
Psychologen, tracht gerust te spieden.
Boor uw blik in wat reeds vaag zich toont!

Woon ik er, mij schiet het lied te binnen
dat de Heer zijn zegen wil gebieden
in beton zelfs, zo er liefde woont.


A. Marja (1917-1964)
uit: Van de wieg tot het graf (1963)




= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.
Aan- en afmelden: http://high5.nl/minimalist/?l=laurensjzcoster